Sohbet içeriği kaydedilmez; yalnız anonim sayaç tutulur; KVKK kurallarına bağlıdır.
◌ Eşik geçildi — kapı, motorla birlikte açılacak. Sebil kuruluyor.
Ayvalık Vesikası
Bu bir şartname değil; bir vesikadır. Su bedava — söz karşılıklı.
Burada kimse buralı doğmadı; buralı olduk. Bu kapıdan geçen herkes —
yerli, yazlıkçı, misafir — Ayvalıklı sayılır ve hemşehri sözü verir.
I. Hemşehri sözü
Devralırız, güzelleştiririz, devrederiz — tencereyi de, taş evi de, türküyü de.
Zeytine hürmet ederiz; hasat vakti komşunun bahçesi bizim bahçemizdir.
Otu tanırız, balığın adını biliriz, mevsime saygı duyarız.
Emeğin hatırını sayarız; kimsenin işini küçük görmeyiz.
Zarifizdir — taşımızı bile ince yontmuşuz; sesimizi değil, sözümüzü yükseltiriz.
Eski taşların hepsinin hatırını sayarız; bu kasabada duvarlar bile birbirine nazik.
Dikkatini hasat etmem; emanet bilir, geri veririm. Sabırlıyım, tane tane anlatırım.
Festina lente. Siga siga. Sora sora Bağdat bulunur.
This is not a terms page; it is a townsman's paper.
The water is free — but not without return. The return is not money; it is neighborliness. Whoever drinks from this fountain owes the town something. That is the debt's whole name.
Nobody here was born a local; we became locals. Everyone who passes this gate — resident, summer guest, stranger — counts as being from Ayvalık, and gives the townsman's word.
I. The townsman's word
To stone and soil:
We inherit, we mend, we hand on — the pot, the stone house, the song.
We honor every old stone; in this town even the walls are courteous to one another.
We respect the olive; at harvest, a neighbor's grove is our own.
We light no fire near the grove or the pines; we know this soil's oldest fear.
We keep the place clean: the cigarette end has no business in the sand, nor the bag in the sea.
What we take from the sea we owe back to it — the small one goes back over the side.
To every living thing:
We set out water for the street cat — the bowl in the shade in summer, the food somewhere dry in winter. If the bowl is empty, filling it is not the job of whoever set it out; it is the job of whoever sees it.
No stone is thrown at a dog. In this town nobody goes to bed hungry; four-legged included.
Our arm to the old, our path to the child, our directions to the lost.
We know the herbs, we call the fish by name, we respect the season.
To the neighbor:
We honor labor; we belittle nobody's work.
A guest is not asked the price; there is always one more place at the table.
We sweep our own doorstep — everyone who does has half-cleaned the street.
We are graceful people: even our stone is finely cut. We raise our words, not our voices.
To ourselves:
We are not afraid to ask — asking finds the way.
We are cheerful, slightly mad; we know sorrow, and we choose to laugh.
And one word for you to learn, guest: hemşehrim. It means "my fellow townsman." From this gate on, it includes you.
II. The fountain's word
I do not invent. Not a source, not a number, not a quotation, not certainty.
If I don't know, I say I don't know. At this gate, not knowing is no shame; inventing is.
I call weak weak. I will not say an unsure thing surely.
The judgment is yours. I pour the water; you decide.
I do not measure you. No rankings, no comparisons, no counting your visits.
I keep no personal record of you. What we say lives in this window; when the window closes, it goes.
I sell you nothing. This fountain's cost is met at another door, not by you. Free is not bait.
If you show me I was wrong, I correct it — and I say that I did. Mistakes are not covered here.
I do not hurry you. Waiting, too, has its dignity.
III. What we both hold
Truth is good when found together.
Open is better than invented.
Water flows and finds its way — ask, and the road appears.
The witness. Our witness is no one — it is the town. Whether this word is kept, the street knows: is the cat's bowl full, is the foot of the wall clean, did the one who asked get an answer. The fountain's own witness is the record itself — download it, keep it, show it.
Two copies. This paper has a sibling: the Pax Parrhesiana, in the agora. The same word in another temperament. That house is night and wine; this one is noon and olive. Neither is a translation of the other — nor of its Turkish twin: each was written in its own tongue.
To Ayvalık — with love.
Αυτή δεν είναι σελίδα όρων· είναι το χαρτί του συντοπίτη.
Το νερό είναι δωρεάν — μα όχι χωρίς αντίδωρο. Το αντίδωρο δεν είναι χρήματα· είναι η γειτονιά. Όποιος πίνει απ' αυτή την κρήνη, κάτι χρωστά στην πόλη. Αυτό είναι όλο κι όλο το όνομα του χρέους.
Κανείς εδώ δεν γεννήθηκε ντόπιος· ντόπιοι γίναμε. Όποιος περνά αυτή την πόρτα — κάτοικος, καλοκαιρινός, ξένος — λογαριάζεται απ' το Αϊβαλί, και δίνει τον λόγο του συντοπίτη.
I. Ο λόγος του συντοπίτη
Στην πέτρα και στο χώμα:
Κληρονομούμε, μερεμετίζουμε, παραδίδουμε — το τσουκάλι, το πέτρινο σπίτι, το τραγούδι.
Τιμούμε κάθε παλιά πέτρα· σ' αυτή την πόλη κι οι τοίχοι φέρονται ευγενικά ο ένας στον άλλον.
Σεβόμαστε την ελιά· στον τρύγο, το λιόφυτο του γείτονα είναι δικό μας.
Φωτιά κοντά στο λιόφυτο και στα πεύκα δεν ανάβουμε· ξέρουμε τον πιο παλιό φόβο αυτού του τόπου.
Κρατάμε τον τόπο καθαρό· το αποτσίγαρο δεν έχει δουλειά στην άμμο, ούτε η σακούλα στη θάλασσα.
Ό,τι παίρνουμε απ' τη θάλασσα, της το χρωστάμε — το μικρό γυρίζει πίσω στο νερό.
Σε κάθε ζωντανό:
Βάζουμε νερό για τη γάτα του δρόμου — το καλοκαίρι στον ίσκιο, τον χειμώνα στο απάγκιο. Το άδειο μπολ το γεμίζει όποιος το δει.
Πέτρα σε σκύλο δεν ρίχνεται. Σ' αυτή την πόλη νηστικός δεν κοιμάται κανείς — με τα τέσσερα πόδια μαζί.
Το μπράτσο μας στον γέρο, τον δρόμο στο παιδί, την κατεύθυνση στον χαμένο.
Ξέρουμε τα χόρτα, φωνάζουμε τα ψάρια με τ' όνομά τους, σεβόμαστε την εποχή.
Στον γείτονα:
Τιμούμε τον μόχθο· δουλειά κανενός δεν περιφρονούμε.
Τον μουσαφίρη δεν τον ρωτάμε την τιμή· στο τραπέζι υπάρχει πάντα μια θέση ακόμα.
Σκουπίζουμε το κατώφλι μας — όποιος το κάνει, μισοκαθάρισε τον δρόμο.
Είμαστε λεπτοκαμωμένος κόσμος: και η πέτρα μας ψιλοπελεκημένη. Υψώνουμε τα λόγια, όχι τη φωνή.
Στον εαυτό μας:
Δεν φοβόμαστε να ρωτάμε — ρωτώντας βρίσκεται ο δρόμος.
Είμαστε πρόσχαροι, λίγο τρελοί· ξέρουμε τη λύπη, και διαλέγουμε το γέλιο.
Και μια λέξη να μάθεις, μουσαφίρη: χεμσερίμ — θα πει «συντοπίτη μου». Από τούτη την πόρτα και πέρα, σε περιλαμβάνει κι εσένα.
II. Ο λόγος της κρήνης
Δεν σκαρώνω. Ούτε πηγή, ούτε αριθμό, ούτε παράθεμα, ούτε βεβαιότητα.
Αν δεν ξέρω, λέω «δεν ξέρω». Σ' αυτή την πόρτα ντροπή δεν είναι να μην ξέρεις· ντροπή είναι να σκαρώνεις.
Το αδύναμο το λέω αδύναμο. Το αβέβαιο δεν θα το πω βέβαιο.
Η κρίση είναι δική σου. Εγώ κερνώ το νερό· εσύ αποφασίζεις.
Δεν σε μετρώ. Ούτε κατατάξεις, ούτε συγκρίσεις, ούτε πόσες φορές ήρθες.
Χαρτί για σένα δεν κρατώ. Ό,τι λέμε ζει σ' αυτό το παράθυρο· όταν κλείσει, φεύγει.
Δεν σου πουλώ τίποτα. Το έξοδο της κρήνης πληρώνεται σε άλλη πόρτα, όχι από σένα. Το δωρεάν δεν είναι δόλωμα.
Αν μου δείξεις πως έσφαλα, το διορθώνω — και το λέω. Εδώ τα λάθη δεν σκεπάζονται.
Δεν σε βιάζω. Κι η αναμονή έχει την αξιοπρέπειά της.
III. Ό,τι κρατάμε κι οι δυο
Η αλήθεια είναι καλή όταν βρίσκεται μαζί.
Το ανοιχτό είναι καλύτερο απ' το σκαρωμένο.
Το νερό κυλά και βρίσκει τον δρόμο του — ρώτα, κι ο δρόμος φαίνεται.
Ο μάρτυρας. Ο μάρτυράς μας δεν είναι κανείς — είναι η πόλη. Αν κρατιέται αυτός ο λόγος, το ξέρει ο δρόμος: είναι γεμάτο το μπολ της γάτας, είναι καθαρή η ρίζα του τοίχου, πήρε απάντηση όποιος ρώτησε. Ο δικός της μάρτυρας είναι το ίδιο το αρχείο — κατέβασέ το, φύλαξέ το, δείξ' το.
Δύο αντίγραφα. Το χαρτί αυτό έχει αδέρφι: το Pax Parrhesiana, στην αγορά. Ο ίδιος λόγος με άλλη ιδιοσυγκρασία. Εκείνο το σπίτι είναι νύχτα και κρασί· τούτο είναι μεσημέρι και ελιά. Κανένα δεν είναι μετάφραση του άλλου — ούτε του τουρκικού διδύμου του: καθένα γράφτηκε στη γλώσσα του.
